Kolędowanie
W polskiej tradycji kolędowanie wiązało się z przebierańcami, którzy w czasie Bożego Narodzenia chodzili po wiejskich domach z życzeniami na nadchodzący nowy rok. Zwyczaj ten obchodzony był od dnia wigilii aż do trzech królu, a zdarzało się także, że czasami aż do dnia ostatków. Grupa kolędnicza nosiła maszkary, którymi dla żartu strojeni byli także sami widzowie. Do najbardziej popularnych form zaliczyć możemy turonia, osadzony n kiju stwór z kłapiącą paszczą. Takowy rodzaj kolędowania nosił najczęściej nazwę chodzenia z turoniem. Z czasem zamiast niego wprowadzane były inne zwierzęce postacie, między innymi kozy, czy też niedźwiedzia. Maszkary takowe będą posiadały swoje źródła jeszcze w pozachrześcijańskich i pogańskich praktykach, które wiązały się z zaklinaniem urodzaju w krajach słowiańskich. Popularne były także pochody z gwiazdą. W zamian za życzenia oraz drobne przedstawienia kolędnicy otrzymywali od gospodarzy świąteczne smakołyki, czy też drobne upominki oraz datki, tak aby wykupić sobie u przebierańców pomyślność w nadchodzącym roku. Obchód ten był oczekiwanym wydarzeniem, a w przypadku jeśli któryś z domów został ominięty traktowano to za zły znak.